خسته دل

چند روز پیش میخواستم این مطلبو بنویسم

با خوم گفتم شاید ...بالاخره وقتی در خونه دلمو باز کنم میام تو کوجه خودم و دلم میخواد رو دیوارای کوچه خودم با تراوشات اسپری ذهنم حرفمو بنویسمو وپاش وایسم

تا جایی که یادمه و خودمو شناختم هر سال این موقع ها که میشه منظورم شهادت امام حسن عسگری علیه السلام وآغاز امامت امام غائب از نظر صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف که میشه هوا بارونی میشه .

اولا با خودم گفتم بخاطر فصلی هست که توش هستیم .

اما کم کم به این نتیجه رسیدم مثل موقعی که قراره برامون مهمون عزیزی بیاد آدم خونشو  آب و جارو میکنه آسمون هم زمینو آب پاشی میکنه درختا گلها کوچه ها خونه ها کوچه ها خیابونا یه تولد دوباره و جهان خودشو آماده میکنه برای میزبانی بهترین ها.

حسودیم میشه به آسمون و زمین که منتظرن و من ...

   چه انتظار عجیبی! میان منتظران هم عزیز من چه غریبی!... عجیب تر که چه آسان نبودنت شده عادت!... چه کودکانه سپردیم دل به بازی قسمت!.... چه بی خیال نشستیم، چه کوششی..... چه وفایی؟.... فقط نشسته و گفتیم: خدا کند که بیایی!!!

سلام

امروز داشتم از جلوی پایگاه انتقال خون رد می شدم

دیدم بعضیا رفتن برای اهدای خون ....

خدا خیرشون بده آخه : اهدای خون یعنی اهدای زندگی

با خودم گفتم وقتی خون میدی یه مدت طول میکشه تا خون بدنت دوباره تامین بشه

کاشکی تو این مدت خون آدم خوب ساخته بشه که یاد شعر مولانا افتادم 

آب حیات عشق را در رگ ما روانه کن

 آینه صبوح را ترجمه شبانه کن

ای پدر نشاط نو بر رگ جان ما برو 

جام فلک نمای شو وز دو جهان کرانه کن

ای خردم شکار تو تیر زدن شعار تو 

شست دلم به دست کن جان مرا نشانه کن

از خانه برون رفتم  مستیم به پیش آمد

در هر نظرش مظمر صد گلشن و کاشانه

چون کشتی بی لنگر کج می شد و مج می شد

وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه

گفتم ز کجایی تو تسخند زد و گفت ای جان

نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه

نیمیم ز آب و گل نیمیم زجان ودل

نیمی لب دریا نیمی همه دردانه

گفتم که رفیقی کن با من

که منم خویشت

گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه

سرا پا اگر زرد و پژمرده ایم

ولی دل به پائیز نسپرده ایم

چو گلدان خالی لب پنجره

پر از خاطرات ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود ما دیده ایم

اگر خون دل بود ما خورده ایم

اگر دل دلیل است آورده ایم

اگر داغ شرط است ما برده ایم

اگر دشنه دشمنان گردنیم

اگر خنجر دوستان برده ایم

گواهی بخواهید اینک گواه

همین زخم هایی که نشمرده ایم

دلی سربلند وسری سر به زیر

از این دست عمری به سر برده ایم

امروز وقتی داشتم از کوچه پرواز رد می شدم دیدم رو دیوار کاه گلی بغل کوچه یکی یه خطی به یادگار گذاشته

با خودم گفتم منم اونو رو دیوار کوچه خودم بنویسم شاید کسی رد شد و اونو دید

من تو را دوست دارم و تو دیگری را...

و در این میان همه مان چقدر تنهاییم.

سنگ هایی که من از عشق تو بر سینه زدم

کعبه ای میشد اگر خانه بنا میکردم.

ما شقایقهای باران خورده ایم.

سیلی نا حق فراوان خورده ایم.

ساقه ی احساسمان خشکیده است.

زخمها از تیغ طوفان خورده ایم.

تا چه بوده تا الان تقصیرمان؟

تا چه باشد بعد از این تقدیرمان

سلام

سلام ای غروب غریبانه دل

سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

خداحافط ای شعر شب های روشن